دوزخ

«دوزخ» نمایشنامه‌ای کوتاه و تأثیرگذار از ژان پل سارتر است که سه شخصیت پس از مرگ در اتاقی بسته و بدون راه خروج قرار می‌گیرند. آن‌ها در انتظار شکنجه‌ای بیرونی هستند، اما به‌تدریج درمی‌یابند که حضور، نگاه و قضاوت یکدیگر می‌تواند بزرگ‌ترین منبع رنجشان باشد. سارتر از این موقعیت برای پرداختن به آزادی، مسئولیت، خودشناسی و تأثیر نگاه دیگران بر هویت انسان استفاده می‌کند؛ همان مفهومی که در جمله مشهور نمایشنامه خلاصه شده است: «دوزخ، دیگران‌اند.»