دیوان شمس تبریزی

مجموعه‌ای از غزل‌ها، قصیده‌ها، رباعی‌ها و دیگر سروده‌های مولاناست که بخش بزرگی از آن‌ها در پیوند با عشق و ارادت او به شمس تبریزی شکل گرفته‌اند. مولانا در این اشعار از عشق، فراق، وصال، شور عرفانی و جست‌وجوی حقیقت سخن می‌گوید و تجربه‌های عمیق روحی خود را با زبانی سرشار از موسیقی و تصویر بیان می‌کند. بسیاری از غزل‌های این مجموعه با تخلص «شمس» یا نام و یاد او همراه‌اند و به همین دلیل این مجموعه به «دیوان شمس تبریزی» شهرت یافته است.