دیوان ژاله قائم‌مقامی

دیوان ژاله قائم‌مقامی مجموعه‌ای از اشعار شاعری است که تجربه‌های شخصی و عاطفی خود را با زبانی صریح و متفاوت بیان کرده است. شعرهای او موضوعاتی مانند عشق، ازدواج، تنهایی، رنج، محدودیت‌های اجتماعی، زندگی خانوادگی و موقعیت زن را دربرمی‌گیرند. ژاله در بسیاری از اشعار خود از زبان سنتی غزل و قالب‌های کلاسیک استفاده می‌کند، اما محتوای شعرها بسیار شخصی و نزدیک به تجربه زیسته اوست. همین ترکیب باعث می‌شود شعر او در میان آثار زنان شاعر دوره خود جایگاه خاصی پیدا کند. شاعر از رنج‌های شخصی و محدودیت‌های اجتماعی سخن می‌گوید و در بسیاری از موارد احساس اعتراض و نارضایتی از شرایط موجود در کنار عاطفه و عشق دیده می‌شود. شعرهای او گاه حالت اعتراف و گفت‌وگوی درونی دارند و مخاطب با صدای شخصی زنی روبه‌رو می‌شود که تجربه‌های خود را بدون پنهان‌کاری بیان می‌کند. ارزش دیوان در همین صراحت و فردیت است؛ شعرها تنها تمرین‌های ادبی نیستند، بلکه اسنادی عاطفی از تجربه یک زن در جامعه سنتی نیز به شمار می‌روند. مطالعه این مجموعه برای شناخت شعر زنان در دوره معاصر و تحول بیان شخصی در غزل فارسی اهمیت دارد.