سوگیری رسانه ای: چگونه سوگیری و تبلیغات را در رسانه‌ها تشخیص دهیم

تقریباً همه رسانه‌های جهان مدعی‌اند که گزارش‌های خبری‌شان را به صورت مستقل ، بی‌طرفانه ، و محققانه تولید می‌کنند. مدعی‌اند که صرفاً به گزارش و توصیف «واقعیت عینی» می‌پردازند و از هر گونه نتیجه‌گیری و قضاوت پرهیز می‌کنند. از سوی دیگر ، ادعا می‌کنند که رسانه‌های رقیب این واقعیت‌ها را به نحو توطئه‌آمیز تحریف کرده و به آن جهت می‌دهند.
آیا این مدعا درست است؟ آیا رسانۀ مستقل و بی‌طرف وجود دارد؟ ظاهراً پاسخ این پرسش‌ها منفی است. رسانه‌ها ، حتی اگر (بر فرض محال) از صاحبانشان و از حکومت‌ها تأثیر نپذیرند ، از فرهنگ و نظرگاه مخاطبانشان تأثیر می‌پذیرند. پوشش خبری غالب در یک جامعه بر اساس اصل‌های زیر عمل می‌کند:
«ماجرا از نظرگاه ما (و جامعۀ ما) چنین به نظر می‌رسد؛ بنابراین ، ماجرا چنین است.»
«این واقعیت‌ها باورهای ما را تأیید می‌کنند؛ بنابراین ، اینها مهم‌ترین واقعیت‌ها هستند.»
«این کشورها با ما دوست نیستند؛ بنابراین ، این کشورها شایستۀ انتقادند.»
«این گزارش‌ها بیشترین جذابیت یا هیجان را برای خوانندگان ما دارند؛ بنابراین ، اینها مهم‌ترین گزارش‌های خبری‌اند.»

کسانی که خبرها را نقّادانه دنبال می‌کنند تک‌تکِ این اصل‌ها را معکوس می‌کنند. کتاب حاضر نحوۀ انجام این کار را توضیح می‌دهد و بنابراین تأثیر سوگیری و تبلیغات بر اندیشیدنِ افراد را کاهش می‌دهد.