عطار نیشابوری

این اثر به آثار و جهان فکری فریدالدین عطار نیشابوری، از مهم‌ترین شاعران و عارفان ادبیات فارسی، مربوط است و فضای شعر و اندیشه او را بازتاب می‌دهد. عطار در آثار خود انسان را موجودی جست‌وجوگر معرفی می‌کند که برای رسیدن به حقیقت باید از وابستگی‌های ظاهری عبور کند و با ضعف‌ها و خودخواهی‌های خویش روبه‌رو شود. عشق، معرفت، فقر، توکل، مرگ، رهایی از نفس و جست‌وجوی حقیقت از محورهای ثابت آثار او هستند. ویژگی مهم شعر عطار استفاده از حکایت و تمثیل است؛ او مفاهیم عرفانی را از طریق داستان پادشاهان، درویشان، پرندگان، عاشقان و شخصیت‌های نمادین توضیح می‌دهد. بسیاری از این داستان‌ها در ظاهر ساده‌اند، اما در لایه زیرین به مسائل عمیق اخلاقی و عرفانی می‌پردازند. زبان عطار نسبتاً مستقیم‌تر از برخی شاعران عرفانی پس از اوست، اما از نماد و تصویر فراوان استفاده می‌کند. جهان شعری او تأثیر عمیقی بر ادبیات عرفانی فارسی گذاشته و زمینه‌ساز بسیاری از شیوه‌های روایت عرفانی در آثار بعدی شده است. آشنایی با عطار به شناخت یکی از سرچشمه‌های مهم شعر عرفانی فارسی و شیوه تبدیل تجربه‌های روحانی به داستان و شعر کمک می‌کند.