مجالس سبعه

مجالس سبعه مجموعه‌ای از هفت مجلس وعظ و سخنرانی منسوب به مولانا جلال‌الدین محمد بلخی است که در آن آموزه‌های دینی، اخلاقی و عرفانی در قالب سخنرانی و تفسیر آیات و احادیث بیان شده‌اند. این اثر با مثنوی و غزلیات شمس تفاوت دارد و زبان آن بیشتر به نثر وعظی و آموزشی نزدیک است. مولانا در مجالس مختلف از آیات قرآن، احادیث، حکایت‌های پیامبران، داستان‌های صوفیان و نمونه‌های اخلاقی برای توضیح مفاهیم استفاده می‌کند. موضوعاتی مانند توبه، ایمان، محبت، توکل، معرفت، مبارزه با نفس و توجه به حقیقت در سخنان او جایگاه مهمی دارند. یکی از ویژگی‌های اثر پیوند میان استدلال دینی و زبان ادبی است؛ مولانا مفاهیم پیچیده را از طریق داستان و مثال برای مخاطب روشن می‌کند و در عین حال از شعر فارسی و عربی نیز بهره می‌گیرد. مجالس سبعه برای شناخت دوره‌ای از شکل‌گیری اندیشه و زبان عرفانی مولانا اهمیت دارد و نشان می‌دهد که او چگونه در مقام واعظ با مخاطب عمومی سخن می‌گفته است. اثر همچنین برای مطالعه تحول نثر عرفانی فارسی و ارتباط میان سنت وعظ و ادبیات صوفیانه ارزشمند است.