هفت پیکر

هفت پیکر چهارمین منظومه از خمسه نظامی گنجوی است و داستان زندگی و پادشاهی بهرام گور را با مجموعه‌ای از روایت‌های عاشقانه، اخلاقی و تمثیلی درهم می‌آمیزد. بهرام پس از رسیدن به پادشاهی با هفت شاهدخت از هفت اقلیم پیوند پیدا می‌کند و برای هر یک گنبدی با رنگی متفاوت می‌سازد. در روزهای هفته به ترتیب به یکی از این گنبدها می‌رود و هر شاهدخت برای او داستانی روایت می‌کند. این داستان‌های درونی بخش مهمی از ساختار اثر را تشکیل می‌دهند و هر یک دارای شخصیت‌ها، موقعیت‌ها و پیام‌های اخلاقی خاص خود هستند. در کنار این روایت‌ها، داستان تحول بهرام از شاهی گرفتار لذت و شکار به فرمانروایی مسئول‌تر و آگاه‌تر دنبال می‌شود. رنگ‌ها، عدد هفت، گنبدها و ترتیب روزهای هفته ساختاری نمادین به اثر می‌دهند و بسیاری از عناصر آن با مفاهیم نجومی، عرفانی و اخلاقی پیوند دارند. نظامی در این منظومه با استفاده از تصویرسازی دقیق، توصیف طبیعت، گفت‌وگو و حکایت‌های تو در تو، جهانی چندلایه می‌سازد. اثر هم‌زمان داستانی سرگرم‌کننده و روایتی درباره قدرت، عشق، تربیت، شناخت خویشتن و مسئولیت فرمانروایی است و از نمونه‌های برجسته داستان‌پردازی منظوم فارسی به شمار می‌رود.